Wat ik bedoel? Nou ik ben moe, doodmoe. Volgens mij heb ik dat opgelopen in Egypte vorig jaar en het gaat maar niet over. Wordt er gestoord van. Maar, ik heb een oplossing, ga lekker een weekje vakantie houden in Turkije.

Turkije? Ja Turkije. Hebben een reisje geboekt en nu gaan we ons All Inclusive laten verwennen. Vliegen helaas wel vanaf Eindhoven, leuk dorpje natuurlijk maar het ligt wel in Brabant! Vertrek ligt op 30 mei 10:00 uur gepland maar dat verandert al snel naar 13:15 uur. Hadden we eerst ’s morgens haast en zouden we daar wat aan de middag en avond hebben, nu hebben we ‘s morgens wat meer tijd maar niets meer aan de rest van de woensdag in Turkije. Kost ons dus een hele dag. Op het vliegveld aangekomen moet ik nodig naar het toilet maar kan het niet vinden. Die Brabanders zijn zo bang dat er een toiletrol gestolen wordt dat ze alles goed wegstoppen. Schiet dus de marechaussee aan die wel zal weten waar ik zijn moet, kijkt hij me aan en begroet me met “dag mijnheer van Dongen”? Blijkt het Sander Stoop te zijn.

Sander Stoop, van de polluppenesse. Sander was een dienstmaat van mijn kleinzoon René en nog steeds één van zijn beste vrienden. Moest opeens iets minder haastig naar het toilet en kletste even bij voor ik de ingang van het toilet opzocht achter een hek waarvan de deur verborgen was door een trap.
Sander kwam vroeger al veel met René mee naar Spijkenisse en werd zo’n beetje een familievriend. Hij was dol op het meelopen van de polonaise en als was het bij vreemden drie hoog achter, als er een polonaise was belde hij aan en liep mee. Echte Brabander.

Uiteindelijk had ons vliegtuig natuurlijk vertraging en we vertrokken pas om 14:00 uur. De reis naar Antalya zou drie uur en veertig minuten duren. Zeiden ze. Om 18:30 kwamen we aan. Is daar een uur later en dan moet je je horloge verzetten. Doe ik nooit, dus ik heb zeven dagen zitten rekenen. Antalya heeft trouwens een behoorlijk groot en mooi vliegveld inclusief slurven en lopende banden en alles bleek goed georganiseerd. Mochten het land in tegen betaling van twee maal vijftien Euro. Krijg je twee visa voor.
Door de douane heen hadden we vrij snel onze bagage en gingen we naar de agent van Corendon die ons naar busje 12 stuurde. Mooi, we liepen de hoek om en zagen een paar honderd bussen staan. Bus één was nummer 1254? Dat beloofde wat. Gelukkig stonden ze niet in numerieke volgorde en hadden we toch nog vrij snel het busje gevonden. Nou ja busje? Een oud kreng dat eerst twintig jaar in Nederland had gereden voor het geïmporteerd werd, maar? Het was tenminste iets.
Om 18:30 c.q. 19:30 uur vertrokken we en onze reis langs de kust zou twee uur duren, moesten nog twee andere hotels aandoen. De chauffeur schoot lekker op zolang het nog wat licht was. Dat veranderde toen de duisternis inviel.
De brave man ging uiterst onzeker rijden en had volgens mij een zeer gevaarlijke vorm van nachtblindheid. Hij zag de weg niet meer, noch de belijning en gokte maar dat alles goed ging. Zal wel een goedkope kracht geweest zijn. In het voetbal was hij waarschijnlijk nooit lijnrechter geworden.
De reis van twee uur duurde gelukkig maar een kleine drie uur voor we bij het hotel kwamen. Ik had nog steeds de Nederlandse tijd en mijn vrouw de Turkse, toch kwamen we gelijk aan. Ik om 21:15en zij om 22:15 uur.

Bij de receptie werd ons gevraagd naar het restaurant te gaan en het papierwerk kwam wel. Goede service als je twaalf uur onderweg bent. Het restaurant was op de eerste verdieping en lag naast de koffiebar die tot mijn stomme verbazing vol zat met Nederlanders die voetbal keken. Nederland – Slowakije. Had opeens haast met eten. Gingen ons beneden inschrijven, kregen een oranje polsbandje en de sleutelkaart van onze kamer. De koffers zouden gebracht worden.
Gebeurde vrij vlot en ik vertrok weer naar de televisie. Riekie bleef nog wat uitrusten. In de koffiebar had ik al snel een goede plaats gevonden en ondanks mijn aangeboren verlegenheid kwam ik toch nog vrij snel in gesprek met mijn buren. Nederland won met 2 – 0 en zo was het een mooie eerste vakantiedag. In de koffiebar schonken ze naast koffie ook nog wat sterkers en de stemming kwam helemaal goed.
Terug op de kamer besloot ik heerlijk in bad te gaan liggen om mijn vermoeidheid wat kwijt te raken, werd wel schoon en fris maar niet minder moe. Allemachtig, wat ben ik tegenwoordig moe.

Na het bad nog even Knevel en v.d. Brink gekeken. Kan als het om twaalf uur in Nederland pas elf uur is, en toen onmiddellijk in slaap gevallen.

De volgende morgen ging ik om 08:00 en Riekie om 09:00 uur ontbijten. Was prima eten en teveel om uit te kiezen. Over voedsel zou deze vakantie niet geklaagd worden.

Die dag zouden we rustig doorbrengen met het verkennen van het ressort. Hebben langs het zwembad gelegen, aan het strand gezeten, tussendoor eten en drinken tot ons genomen en werkelijk niets vermoeiends gedaan. En toch waren we nog steeds moe. We zagen dat er een hotel Hamam was en ik zei tegen mijn vrouw dat als er behalve een Turks bad ook gemasseerd werd dat we ons dan gingen melden. In de avond keken we op het terras langs het prachtige zwembad naar een live tv show van Adèle en vermaakten ons prima.
Die avond gingen we niet te laat naar bed. ’s Morgens richting het ontbijt kwamen we de Hamam chef tegen. Lekker met die Turk staan keuvelen en inderdaad was er een behandeling met massage. Gelijk geboekt voor dezelfde morgen om 12:00 uur. Kon goed met de man praten, mijn talenkennis is fenomenaal. Dat de Turk uit Zwolle kwam is slechts bijzaak. Riekie heeft wat moeite met de naam Hamam. Ze gebruikt er vele andere namen voor. Bij haar is Hamam ook Halal, Hamas en Imam. Ik vond het niet nodig de verschillen uit te leggen, ze heeft immers de oorlog niet meegemaakt zoals ik? Ze is ruim twee jaar jonger.

Om 12:00 uur werden we hartelijk ontvangen door de Halal. We mochten ons uitstrekken op een gigantische offertafel, werden met zeepsop ingesmeerd en overgoten en toen werden we gescrubd. We kwamen er na het naspoelen uit als haringen zonder uitjes.
Daarna werden we verwacht op de massagetafel en werden een half uur heerlijk gemasseerd. Het waren geen amateurs, alle plekken waar ik vermoeidheid of pijn voelde wisten ze feilloos te vinden. Na afloop kwam onze Zwolse Turk uitleggen wat er gevonden was. Bij mij zat het niet goed in de kuiten, bovenbenen en de heupen. De onderrug moest ook iets hebben en het beste was dat we nog twee massages zouden ondergaan om er beter uit te ko-men. Ook bij mijn vrouw hadden ze de onderrug gevonden als probleem, wist ze zelf ook wel want daarvoor was ze al zeven of acht keer bij de fysio in Nederland geweest. We boekten dus die twee extra’s en kleden ons weer aan. Had ik gehoopt dat het masseren me goed zo doen en ik niet meer zo moe zou zijn? Foutje, ik was nu gesloopt en had de grootste moeite om een beetje te lopen.
Na de lunch maar weer naar het strand. Lekker liggen op een ligbed daar vlak naast de bar. Opeens zag ik een grote rat het pad voor ons oversteken. Zei het tegen mijn vrouw maar die geloofde me niet. “Zal wel een Turk geweest zijn” zei ze. Geloofde ik niet, die zien er heel anders uit. Trouwens, de Turken die op ratten lijken of zich zo gedragen die zitten daar niet, zijn allemaal verzameld in Nederland en Duitsland. De Turken waar we daar mee te maken hadden waren allemaal uiterst vriendelijk, behulpzaam en beleefd.

Die vrijdag zag ik voor het eerst een Turkse met een hoofddoekje. Toen ze langs ons liep sprak ze zuiver Nederlands, was niet eens een echte Turk.
Op zaterdag hadden we onze vervolgafspraak bij de Hamas. Ik om 09:00 en mijn vrouw om 10:00 uur. We liepen er samen heen in de hoop dat een massage van een uur ons goed zou doen. De masseurs deden hun werk denk ik wel goed want de foute plekken kregen een flink pak slaag. Ik heb het geweten, want dat pak slaag werd mij door hun behoorlijk kwalijk genomen en ze pakten me terug. Allemachtig wat was ik gesloopt. Mocht niet douchen of an-derszins het water in aangezien ik behandeld was met medicinale olie. Liet me niet kennen natuurlijk en we besloten naar de markt in Finike te gaan.

Langs de openbare weg gingen we op een betonrandje zitten en wachtten op een Dolmus. Duurde niet lang en het wrak stopte keurig voor ons. In Finike aangekomen betaalden we 1 Euro per persoon en stonden vlak voor de markt. Een prachtige markt, zeer gevarieerd. Ze verkochten wel allemaal hetzelfde maar elke kraam was anders ingericht. Lagen de aardappels bij de één links, de andere had ze weer rechts. Sommigen hadden ze in het midden maar dat waren duidelijk eigenheimers. De rest van de kramen was voor groente en fruit. We hadden het na een kwartier wel gezien en zochten de weg weer op voor een Dolmus naar ons hotel Presa de Finica.

Daar aangekomen gingen we eerst wat drinken om honger te krijgen voor de lunch. ’s Middags weer naar het strand gestrompeld en weer luieren met mijn boek waar ik aardig doorheen raakte.

Eigenlijk gebeurde er helemaal niets en waren we bezig met een ongelooflijk luie vakantie. Zondag gebeurde er ook niets anders dan eten, drinken, luieren ’s avonds voetbal kijken en het ondanks de vermoeidheid gewoon goed naar de zin hebben.

Op maandag hadden we weer een afspraak met de Imam. Ik om 10:00 en Riekie om 11:00 uur. We werden weer gemasseerd maar nu heel anders. Na een uur kwam ik als herboren van de tafel af en voelde me weer kiplekker. Ook mijn vrouw voelde zich beter en om dat te vieren deden we de hele dag niets anders dan eten, drinken en lui zijn. Het is trouwens de allereerste keer zolang we getrouwd zijn dat we zo weinig hebben gedaan en er valt dan eigenlijk nauwelijks iets over te schrijven.

Dinsdag is een rare dag voor ons. We weten niet precies hoe we de dag moeten indelen en besluiten gewoon door te gaan met wat we tot nu toe gedaan hebben, namelijk helemaal niets. Denken een beetje voor te kunnen slapen. Gaat natuurlijk niet. In de nacht van dinsdag op woensdag worden we in de nanacht om 01:30 uur opgehaald want om 04:00 uur moeten we op het vliegveld van Antalya zijn en om 06:00 uur vliegen. Voor mij is dat allemaal één uur eerder natuurlijk.
Als we het busje instappen, krijgen we te horen dat we geen andere hotels hoeven aan te doen en dat scheelt wat in tijd.

Inderdaad scheelt het. Voor mij ruim een uur. Volgens Riekie komt omdat ik heb liggen slapen maar volgens mij kan dat niet. In een ongemakkelijk, krakend en piepend busje kan iemand toch niet slapen? Kan niet!?
In het vliegtuig zitten we weer gezellig naast elkaar, alleen een gangpad zit tussen ons in. Zijn we nu gescheiden tussen tafel en gangpad? Ook nu duurt de reis een stuk korter dan op de heenreis. Op Eindhoven is het regenachtig en de temperatuur 11 graden. Scheelt maar ruim twintig graden met wat we de afgelopen week gewend waren.

We hebben vrij vlot onze bagage in de bouwput van Eindhoven en ik ga afrekenen voor het parkeren. Blijkt dat als je lid of fan bent van de Hockeyvereniging Spijkenisse, Feijenoord, niet uit Brabant komt of minder valide bent je maar vijftig Euro betaald in plaats van honderddertig. Onderweg naar de auto hoor ik een man zeggen dat hij blij is weer thuis te zijn. Hij was moe. Sommige mensen hebben altijd wat te zeuren.

T@n van Dongen